„Krvava crkva – hrvatski popovi i fratri u raspadu Jugoslavije i u pokoljima Srba“; Đuro Vilović
I kao što znamo, “duboko uvereni” papa nije se zaustavio samo na pretećim rečima – Vatikan je bio više nego značajan pokretač stvaranja kleronacističke NDH, a oko 1. 400 pripadnika rimokatoličke jerarhije učestvovalo je u fizičkom, verskom i duhovnom zatiranju Srba (Bernbaum – predstavnik SAD na sastanku Međunarodne komisije za istinu o Jasenovcu u Njujorku). Ovo kratko podsećanje je neophodno da bi se lakše shvatio Jasenovac i uopšte, srbocid u NDH tokom Drugog svetskog rata. Taj srbocid je u kleronacističkoj NDH obuhvatao biološki genocid, kulturni genocid i duhovni genocid, što je akademik Dinko Davidov nazvao “Totalni genocid”. U ovom referatu podrobnije ćemo pisati o duhovnom genocidu, ratu do istrebljenja protiv SPC, koji je sprovođen sa ciljem da se zatre istorijsko prisustvo i koreni srpskog naroda na srpskim teritorijama zapadno od Drine. Tako na samom početku bitisanja ove monstrum države stupa na snagu “Zakonska odredba o zabrani ćirilice”.

Istog dana objavljena je naredba da su svi pravoslavni stanovnici NDH obavezni da oko ruke nose traku sa slovom P. Potom 2. juna 1941. godine izlazi naredba o ukidanju “svih srpskih konfensionalnih pučkih škola i zabavišta”, a uskoro i naredbe o promeni imena mesta koja na bilo koji način podsećaju na srpski narod, njegovu veru i istoriju. (Srpska Mitrovica postala je Hrvatska, Srpske Moravice – Hrvatske Moravice, Sremski Karlovci – Hrvatski Karlovci, Srpsko Polje – Hrvatsko Polje, mesto Raskršće postalo je Križanje, Novo Obilićevo – Zvonimirovac, Njegoševac – Našički Antunovac, Gradinsko Karađorđevo – Tomislavovac itd.). Međutim, to nije sve, u ratu protiv SPC kleronacistička NDH je zabranila i naziv “srpska pravoslavna vera” pa je donela zakonski akt: “Ministarska naredba o nazivu grčko-istočne vere”. Tako se trećini stanovnika te monstrum države praktično zabranjuje pripadnost srpskom narodu. Donete su i uredbe kojima je ozakonjena pljačka svih crkveno-verskih i nacionalno-kulturnih institucija srpskog naroda5, a pošto su Hrvati ranije prihvatili srpski jezik kao svoj, “Državni ured za jezička pitanja” je bio zadužen za stvaranje “novogovora”.

Da je planski smišljena i sistematski sprovođena akcija protiv SPC i srpskog naroda bila bazirana na prethodnom sporazumu sa Rimskom kurijom, jasno se vidi i iz jednog akta Kongregacije za Istočnu crkvu u Rimu od 17. jula 1941. godine upućenog Zagrebačkom nadbiskupu. U ovoj Kongregaciji između ostalog piše, da u Rimu očekuju velike uspehe, „na obraćanju neujedinjenih (tj. pravoslavnih Srba u Hrvatskoj) u pokornost papi“, da je RKC zahvalna Zagrebačkom nadbiskupu na uspesima u dosadašnjoj njegovoj akciji na pokatoličavanju Srba, ujedno podstičući Stepinca i njegove biskupe da nastave rad na pravilnom razvoju katolicizma „pošto sada postoje tolike nade za o6paćanje nesjedinjenih.“ Ovaj akt je sastavljen u Rimu neposredno posle posete poglavnika NDH dr. Ante Pavelića papi Piju XII, u trenutku kad su srpski narod i SPC bili stavljeni izvan zakona.

Pavelić je tokom posete podneo papi iscrpan izveštaj o unutrašnjim prilikama u Hrvatskoj državi i smernicama hrvatske unutrašnje politike u sadašnjosti i budućnosti. Očekivanja navedena u Kongregaciji brzo su ostvarena u praksi, pa je ubrzo među pravoslavne Srbe u Slavoniji i Sremu rasturen jedan letak odštampan u “Biskupskoj tiskari” u Đakovu. U njemu stoji da po Hristovu naređenju treba da bude jedno stado i jedan pastir i da shodno tome treba sprovesti u NDH crkveno jedinstvo putem ponovnog sjedinjenja svih pravoslavnih sa RKC, s tim da je rimokatolički biskup u Đakovu već hiljade pravoslavnih primio u krilo rimokatoličke crkve. U letku se ističe da će pravoslavni Srbi jedino na ovaj način „moći ostati u svojim domovima“, i „dalje neće biti proganjani i ubijani, i osiguraće spas svojih duša.” Ova svestrana akcija na pokatoličavanju pravoslavnih Srba imala je za posledicu prelaz oko 240.000 pravoslavnih Srba u rimokatoličku veru.
O tome da je srbocid sprovođen u potpunoj simfoniji svetovne i “duhovne” vlasti, to jest Pavelićevog režima i rimokatoličkog klira, postoje mnogobrojna neoboriva svedočanstva. Navešćemo reči dvojice Hrvata rimokatolika, bivših sveštenika tzv. Rimokatoličke crkve. Hrvatski književnik Đuro Vilović, kao bivši sveštenik tzv. RKC odlično je poznavao njeno unutrašnje ustrojstvo i rad sveštenika i fratara između dva rata, pa u svom delu “Krvava crkva” piše:”Hrvatski popovi i fratri, dali su ustaškom pokretu za vreme Jugoslavije nerazmerno više i izdašnije u gromornim besedama sa oltara, propovedaonica, ispovedaonica, konferencijskih stolova raznih crkveno-religioznih organizacija – nego se to bilo kakvim opipljivim dokumentima dade utvrditi. Taj je njihov ustaški rad širok i mnogostruk”.

Veliki istoričar Viktor Novak, ovako je okarakterisao tu simfoniju rimokatoličanstva i ustaštva:”Učestvovanje katoličke crkve u ustaškom pokretu dalo mu je pred širokim masama siguran izgled legitimiteta, ma i on sam, uz pomoć fašizma i nacizma, nikad ne bi osvojio… U svojim saznanjima o ustaštvu često ne možete razlikovati što je ustaško a što klerikalno, što je klerofašističko, a što katoličko. I strancu koji bi se našao u NDH za tih godina okupacije, moralo je biti jasno da se u toj NDH nije nitko, nijedna stranka, nijedan društveni red, nije toliko revnosno zalagao za ustaštvo kao katolička crkva”.

Poglavnik Ante Pavelić i “Ministar za bogoštovlje” Mile Budak, 3. maja 1941. godine potpisali su “Zakonsku odredbu o prelazu sa jedne vjere u drugu”, a tzv. RKC u NDH je prihvatila sve zakone o pokrštavanju, čak i primat države u tom procesu i već 15. maja kancelarija nadbiskupa Stepinca objavljuje cirkularnu poslanicu – “Odredbe Nadbiskupskog duhovnog stola u Zagrebu” – u kojoj se detaljno navode uslovi za pokrštavanje. O prejemstvu srbocida pod pokroviteljstvom Vatikana, ilustrativno nam govori biografija Đakovačkog i Sremskog biskupa Antuna Akšamovića. Ovaj rimokatolički velikodostojnik koji je dugo godina predavao “Hrišćanski moral”, od samog stvaranja NDH podredio se ustaškim načelima. Samo 12 dana po stvaranju NDH, 22.4.1941. godine, biskup Akšamović iznosi svoj politički stav u vidu zvaničnog akta: “Poklonstvena adresa biskupske konzistorije”, koji predstavlja svojevrsnu odu poglavniku Paveliću. Vrlo brzo na prostoru njegove biskupije dolazi do biološkog, kulturnog i duhovnog genocida nad Srbima.

Papa Benedikt XVII pred „moštima“ katoličkog dželata Alojza Stepinca (Foto: omiliya.ru)

I dok je klanje i pokrštavanje Srba u njegovoj biskupiji u punom jeku, na godišnjicu NDH rimokatolički propovednik morala uz odu poglavniku upućuje i naredbu za pokatoličavanje: “…Veliki Osloboditelj Hrvatskog Naroda udružen s Vođom Njemačkog Rajha i sa Dučeom susjedne Italije, nakon osam i pol stoljeća udara temelje uskrsnuloj Državi Hrvatskoj. Poglavnik naše mlade NDH i njezine oružane snage obnavlja duh hrvatskih vitezova u snažnom zovu: Za Dom spremni! Poglavnik zemaljskog vrhovništva obnavlja duh crkvenoga jedinstva u savremenom zovu: Natrag veri otaca! Jedinstvo je u katoličkoj crkvi!” Ovaj rimokatolički biskup na čijoj se duši nalazi hiljade prisilno pokatoličenih Srba, desetine porušenih pravoslavnih hramova i ko zna koliko ubijenih, od strane poglavnika Ante Pavelića dobio je “za predanu suradnju s državnom vladom u vjerskim pitanjima svoje biskupije” orden “Red za zasluge, Velered sa zvijezdom”. Hrvatski List od 3. maja 1943. godine donosi “dirljivu” zahvalnicu ovog profesora rimokatoličkog morala ustaškom poglavniku: “Ja gospodo ovu činjenicu naglašavam u tu svrhu, da izjasnim svoju radost, što Poglavar, nosilac državnog vrhovništva naše NDH u predstavnicima katoličke crkve vidi svoje pomagače”.

Treba odati priznanje ovom biskupu da bar nije bio hvalisavac, jer je teško oceniti da li je u bestijalnosti nad Srbima rimokatoličko sveštenstvo bilo pomagač ustašama ili su ustaše bili pomagači rimokatoličkom sveštenstvu. Ni posle sloma nacizma SPC nije bila u mogućnosti da zaceljuje strašne rane od ratnog pogroma, jer je i posleratna vlast činila sve da zabašuri stradanje srpskog naroda i njegove crkve. Iako je po završetku Drugog svetskog rata “Državna komisija za utvrđivanje zločina okupatora i domaćih pomagača u Beogradu” nepobitno utvrdila odgovornost Akšamovića za genocid i nasilna pokrštavanja, on je u Jugoslaviji mirno nastavio svoj posao biskupa i profesora morala. Ali to nije sve. Verovali ili ne, ovaj monstrum i u Jugoslaviji dobija orden!!! Đakovački biskup posle ordena od strane Pavelića, godine 1959 dobija orden i od Tita – Orden bratstva i jedinstva I reda! Vrhunski cinizam jeste, ali neočekivano nije – već smo pisali o volšebnim vaskrsnućima srbocida u najrazličitijim državnim tvorevinama.

“Blaženi” tzv. Rimokatoličke crkve, ratni zločinac, nadbiskup genocida Alojzije Stepinac, nadbiskup hrvatski, nije bio samo crkveni vođa nego i vojni vikar ustaške vojske, to jest, najveći vojni sveštenik ustaša i domobrana. To u prevodu znači da je Zagrebački nadbiskup kao vojni vikar vojske NDH, u ime pape upravljao crkvenim životom vojnih jedinica NDH, to jest vojska NDH je De jure predstavljala posebnu biskupiju “kroz koju djeluje sveta katolička i apostolska Kristova crkva” kako kaže kanon 368 tzv. Rimokatoličke crkve. “Blaženi” Stepinac je odobrio Ceceljin molitvenik “Hrvatski vojnik” za ustašku vojsku. U junu 1941. godine (u vreme kad je klanje Srba uveliko u toku), Stepinac postrojava pred Pavelićem celokupno biskupstvo ispred crkve svetog Marka u Zagrebu. “Blaženi” je služio i svečanu misu zadušnicu Juri Francetiću, vođi Crne Legije. Zista, kakva crkva, takvi i sveci.

Prekrštavanje. Stepinac u jednom pismu papi navodi da je ukupno 244. 000 ljudi prekršteno. Verovatno samo Kaptol i Vatikan znaju tačan broj, međutim, po nekim pokazateljima i podacima pojedinih visokih rimokatoličkih velikodostojnika, u kleronacističkoj NDH prekršteno je preko 350. 000 lica. Ako uzmemo u obzir da je oko 180. 000 Srba proterano u Srbiju i da ih je samo u Jasenovcu ubijeno više od 700. 000 kako je utvrdila Međunarodna komisija koja je suorganizator ove konferencije, možemo pouzdano utvrditi da su u NDH više od 1,5 miliona Srba bili žrtve samo zbog svoje pravoslavne vere i srpske nacionalnosti. Teško je naći istorijski pandan stradanja zbog vere, sličan golgoti srpskog naroda i SPC u NDH.

Stradanje SPC. Srbi su i u vreme Turaka, preživljavali svakojake zulume uz nabijanja na kolac, ali “udruženi zločinački poduhvat” tzv. Rimokatoličke crkve i ustaša koji su preživeli za 4 godine postojanja kleronacističke NDH, prevazilazi viševekovna stradanja pod Turcima. Već prvih dana stvaranja kleronacističke NDH, vlasti u Zagrebu su izdale strogo poverljivu tajnu naredbu područnim organima, da pravoslavni sveštenici i učitelji budu prve žrtve, tako da je njihov besomučan progon počeo odmah po proglašenju NDH.6 Na intervenciju Milana Nedića Nemci su reagovali kod vlasti NDH, pa je jedan broj srpskih sveštenika sa porodicama prebačen u Srbiju pre osnivanja logora Caprag.

Iz sačuvane dokumentacije jasno se vidi da su nemački oficiri u Zagrebu razgovarali o pitanjima srpskog sveštenstva i sa nadbiskupom Alojzijem Stepincem, koji im je potvrdio da tzv. Rimokatolička crkva odobrava proterivanje srpskog sveštenstva. Samo zahvaljujući vazalnom odnosu prema Nemcima, 4. juna 1941. godine na zajedničkoj sednici nemačkih i hrvatskih predstavnika, osnovan je Odbor za preseljenje pravoslavnih sveštenika u Srbiju. Zahvaljujući tome, jedan broj sveštenika SPC u kleronacističkoj NDH je preživeo. Pored logora Caprag kod Siska, kasnije su za srpsko sveštenstvo i članove njihovih porodica otvoreni i sabirni centri Koprivnica i Slavonska Požega.

Episkopi. SPC je na prostoru NDH imala dva miliona i trista hiljada svojih pripadnika, koji su živeli u 9 episkopija sa preko 1. 100 crkava i oko 800 parohijskih sveštenika. U 31 manastiru podvizavalo se preko 160 monaha. Već prvih meseci druge polovine 1941. godine, sva ta organizacija je bila potpuno uništena. U kleronacističkoj NDH je stradalo 5 srpskih episkopa, trojica su ubijena, dvojica podlegla od posledica mučenja. Mitropolit Dabrobosanski Petar Zimonjić, Episkop Gornjo-Karlovački Sava Trlajić i Episkop Banjalučki Platon Jovanović svirepo su ubijeni uz životinjsko iživljavanje, a Mitropolit Zagrebački Dositej Vasić (umro 1945) i Episkop Zahumsko-Hercegovački Nikolaj Jokanović (umro 1943) podlegli su u nedićevskoj Srbiji od posledica mučenja i zlostavljanja u NDH.

RVAVA CRKVA“ PROTIV CRKVE HRISTOVE (PRVI DEO)
„Krvava crkva“ protiv crkve Hristove (Prvi deo)
-“U Crvenoj Hrvatskoj (Srbija i Bugarska – Croatia Rubea) živi jedan narod ilirski, ili slovinski ili hrvatski” – Pavle Vitezović Riter1

-“U Hrvatskoj je samo jedan politički narod: hrvatski, u Hrvatskoj se ne priznaje nikakva srpska narodnost, niti srpsko ime.” (Ante Starčević)2

-“Saopćuje Vam se, da se grko-istočnjaci (Srbi) koji su prešli na rimokatoličku vjeru – smatraju Hrvatima te se kao takvi imadu upisivati u službenom postupku” – Akt Predsedništva
>> Pročitaj celu vest na sajtu Vaseljenska TV <<
vlade NDH upućen Ministarstvu unutrašnjih poslova.3

Ova tri citata plastično odražavaju činjenicu koja bi se mogla nazvati istorijskom konstantom, koja već skoro jedan milenijum odslikava odnos Vatikana prema Srbima kao pravoslavnom narodu. Od kako je Sveti Sava skinuo papinu krunu sa glave svog brata i venčao ga na pravoslavno kraljevstvo, strateška nit koja je u zavisnosti od okolnosti samo menjala svoju formu, bila je (i ostala) – borba protiv srpskog pravoslavnog naroda do istrebljenja.

Od brojnih Krstaških ratova koji su se više vodili protiv Pravoslavlja nego islama, preko knjige Croatia redivivaPavla Ritera Vitezovića štampane u Beču 1701. godine (po njegovoj šizofrenoj ideji, na ovim prostorima žive samo Hrvati, a Srbija i Bugarska se nazivaju crvenom Hrvatskom), njegovog duhovnog potomka Ljudevita Gaja, pa Ante Starčevića i pravaša, do Pavelića, Broza i Tuđmana – Vatikan je baštinio i svesrdno podržavao koncepciju velikohrvatske rasističke srbocidne ideje.

Jasenovac najcrnje srpsko stratište

Dakle, ksenofobna, rasističko-patološka ideja velike rimokatoličke etnički čiste Hrvatske – zahvaljujući pre svega Vatikanu – nadživljavala je sve države koje su propadale i rasističko “Hrvatsko državno i istorijsko pravo” kao feniks je uz logističku podršku Vatikana, oživljavalo sa istom silinom u novim državama, nezavisno od političkog i društvenog sistema. Srbocid se spremao i sprovodio kako u rimokatoličkoj Austro-Ugarskoj monarhiji i klero-nacističkoj NDH, tako i u komunističkoj Jugoslaviji.4 Na “Prvom hrvatskom katoličkom kongresu” održanom 1900. godine u Zagrebu, praktično su donete smernice klerikalnog delovanja za čitav XX vek, postavljeni su temelji za kleronacističku NDH u kojoj je ostvarena tako intimna simbioza ustaša i rimokatoličkog duhovenstva, da je apsolutno potrebno prilikom svakog pominjanja ove monstrum države koristiti termin koji je najbolje karakteriše – kleronacistička NDH.

Posle obaranja Konkordata u Kraljevini Jugoslaviji (zahvalnost za to dugujemo pre svega vladici Nikolaju Velimiroviću i otrovanom – po izjavi dr. Ksenofona Šahovića koji je vršio obdukciju – Patrijarhu Srpskom Varnavi Rosiću), zloslutna pretnja Srbima stigla je sa najvišeg mesta. Rimski papa Pije XII ovako je 17. decembra 1937. godine u zvaničnom glasilu Vatikana Osservatore Romano okarakterisao odbijanje Srba da prihvate Konkordat: “Doći će dan a voleo bih da to ne moram kazati, ali sam duboko uveren – doći će dan kada neće biti malen broj duša koje će zažaliti što nisu širokogrudo, velikodušno i aktivno primile veliko dobro kao što je ono, što je zastupnik Isusa Hrista nudio njihovoj zemlji…”.